Gustern heurde k n schiere diskuzzie maank twij kerels dij baaident ien n hail aner wereld leven. Dat kin omreden, minsen binnen nait liek en kinnen heur haile beroerd ienleven ien aner minsen. Dat rechte is mie as kerel op leeftied maank jong en old aal gewoar worden. Dus leven minsen laangs mekoar hin ien aner werelden. Wel weer op ain eerde, dat weer wel. Mor goud, noa diskuzzie. Ain was n kockse, aner n perfester. Waitenschopper haar mit “aan wizzeghaid swettende woarschienlekhaid” oetfigelaaierd datter gain sproake wezen kon van n zail. Dat hadden waitenschop en techniek non wel bewezen. Doodgelukkeg luusterde k wieder. Kockse kerel brocht doar ientegen dat waje nait ervoaren kinnen der toch haile best wel wezen kin. Wie kinnen t gewoon nog nait woarnemen. Perfester bleef -waitenschopper as e is- mor argumenten en faiten ienbrengen. En Kockse bleef mor zeggen dat e leufde ien dat wat e nait ervoaren kon. En zo was k getuge van n staus quo zoas wie dij zo voak ervoaren as minsen mainen dat zai n mainen hebben. Baaident bleven bie heur geleuf. As observoator ien t midden zunder mainen mos k ien aal mien wieshaid tot goddeleke slötsom kommen dat minsen nait allineg ien twij werelden leven. Het geleuf ien n zail bepoald ok ien welke middelaiwse of hedendoagse tieden ain leeft.
©2003 - 2012 Weblog.nl is onderdeel van Sanoma Media Netherlands groep.